четверг, 8 марта 2018 г.

Տողս անավարտ




Շփոթած նայում եմ այն միա՜կ տողին,
Որով փորձում եմ հանգավորել քեզ,
Գիտեմ, որ վաղո՜ւց չի ստացվում ոչինչ
Ձեռքս հոգնե՜լ է
Եվ…հոգնե՜լ եմ ես:

Ամեն մի օ՜րս մի ե՜րգ է դառնում,
Եվ ամեն մի ե՜րգ իր անո՜ւնն ունի,
Ասես ծիլ տվող սերմերը հոգո՜ւս
Ծնվո՜ւմ են …նորից 
Կո՜ւլ գնում հողին:

Մնում է միայն այն տո՜ղը միակ,
Որով փորձել եմ հանգավորել քեզ,
Եվ այսպես արդեն երկա՜ր ժամանակ
Մեկ ուրիշ կյա՜նք է…
Մեկ ուրիշ հանդես:

Իրոք ունե՜մ քեզ, թեկուզ մեկ տողո՜վ,
Դու դա՛ էլ չունես ու չե՜ս ուրանա,

Ու տրոփո՜ւմ է սիրտս մի դողո՜վ,
Որ տողս երբե՜ք
Վերջ չի՛ ունենա:


ՀԱՆԴԻՊՈւՄ



Համբուրվեցին Մա՜հն ու Կյա՜նքը-
Մեկը սա՜ռն էր մյուսը՝ տա՜ք,
Չէ՜,  սխալվեցի՜ք -
Մա՜հն էր տաքը, Կյանքը՝ սա՜ռը ու դաժան:

Կյանքը ասաց. – Զգո՜ւյշ, շա՜տ ես տաք,
Սի՜րտս ու հոգիս այրեցիր,
Մահը ասաց. – Նման Կյա՜նքը
Միայն ի՛նձ է արժանի:

Գրկեց Կյանքին, իրեն սեղմեց -
Կյանքը սա՜ռն էր գորտի պես,
Մահը Կյանքի՜ց սարսուռ քաղեց՝
Գրկից Կյանքին բաց թողեց:

Հանդիպեցի՜ն, պա՜հն էր այդպես-
Մի սա՜ռը Կյանք, մի տա՜ք Մահ,
Չհասկացվե՜ց ո՞վ ում հաղթեց
Ո՞վ մնաց,  ո՞վ հեռացավ:

Կյանքը հաճախ սա՜ռն  է լինում,
Դա՜ռը,  դաժա՜ն մի քի՜չ բիրտ,
Մի՛շտ էլ Կյա՜նքն է Մահին խեղդում,
Բնությունով  իր կոպիտ:

Հո՜գ չէ, թե որ համբուրվում են   
Մա՜հն ու Կյա՛նքն՝ այս աշխարհում,

Կյանքի դաժան պահվածքի՜ց է
Մա՛հը Կյանքից սարսափում:

Գարուն


Գիշերվա պես անզո՜ւսպ,
Գիշերվա պես անզգո՜ւյշ,
Թափանցեց իմ մեջ
Ծանո՜թ մի զգացում:

Մի քիչ ամոթխա՜ծ - մի նոր խլրտում,
Մի քիչ թուլացա՜ծ - մի նոր տրոփյուն,
Մի նոր գիրկը բաց - մի ուրախություն,
Հպարտությանը ձեռնոց շպրտած, 
Մի նո՜ր քմծիծաղ՝
Ավյունով լեցուն…

Այդպես գալիս է գարո՜ւնը միայն,
Ձնծաղիկները սեղմած իր գրկում,
Երբ ձմեռը դեռ գո՜րծն իր չավարտած
Գլխիկոր քաշվում է հեռո՜ւ մի անկյուն…

Ու գարունն ինչպես մի խե՛նթ աղջնակ
Փեշերն հավաքած անցնում է առուն,
Փնտրո՜ւմ, գտնո՜ւմ է բողբոջն այն ունակ,
Որը կարող է նոր կյանք տալ մարդուն:

Ցավերը առվին կախած ուռենին
Փորձում է կքված իր մե՜ջքը ուղղել,
Ինչպես  ի ծնե այն կո՜ւյր ծերունին
Որ միշտ փորձե՜լ է գարունը տեսնել:

Գարո՜ւն չե՛ն տեսնում,
Գարո՜ւնը զգո՜ւմ են,
Թեկուզ և ձմեռ լինի սառնաշունչ,
Գարունը ա՜յն է երբ որ սրտումդ
Միլիո՜ն ու միլիո՜ն խարույկ է վառվում…


воскресенье, 25 февраля 2018 г.

Հեքիաթ

Փնտրո՜ւմ եմ,
Փնտրո՜ւմ
Ու չգիտե՜մ ինչ՝
Ինչ-որ աչքե՜ր, մաքո՜ւր-մաքուր,
Կորած մի ի՜ղձ,
Մի անանո՜ւն անձև կարոտ,
Օտա՜ր ծաղիկ՝ օտա՜ր բույրով,
Բազմազավակ փշատենի՜,
Վարսերը կախ
Ո՛չ պտղաբեր
Մի ուռենի՜…
Օգուտն ի՞նչ է, որ փնտրո՜ւմ եմ
Ու…չգիտե՜մ:
Լավ չէ՞ արդյոք, որ վերջացնեմ տողերով այս՝
Հույսերիս նմա՜ն գարնան հետ չվա՜ծ
Երկնքից երե՜ք խնձոր ընկավ ցած…

Ստվերը

* * *
Մի՜ սլացիկ բարդի կանգնած
Նայո՜ւմ էր իր ստվերին,
Սև՜ էր, երկա՜ր, մահասարսո՜ւռ-
Շո՜ւրջը աճած թփերին:
Աշո՜ւն էր խոր… կայծակը կո՜ւյր,
Բարդու սրտի՛ն հարվածեց,
Այրվեց բարդին ոտքի՜ց գլուխ -
Կիսամոխիր տապալվեց:
Հրդեհվեցին և թփե՜րը
Շուրջը ոչի՜նչ չմնաց,
Ո՛չ բարդին կա՜ր, ո՛չ ստվերը,
Ո՛չ թփերը- սև՜ ստվերից վախեցած:
Գարո՜ւնն եկավ արևածին,
Թփարմատից փոքրի՜կ ծիլեր ծնվեցին,
Ո՛չ բարդին կար, ո՛չ ստվե՜րն իր…
Ու թփերի ստվերնե՜րը
Իրենց հսկա՜ կարծեցին: