среда, 30 сентября 2015 г.

Սիրահարված պահիր ինձ ...

Սիրահարված պահիր ինձ ամեն օր ու ժամ,
ինձ օրորիր քնե՜մ -
ճերմակ կուրծքդ գրկած:
Տա՛ր ինձ ո՜ւր ուզում ես - քո աչքերում պահած,
ես քո աչքերում
պարեմ խենթացած:
Որքան սիրտդ կուզի - քմծիծաղիր այնքան,
արցունքներդ լինեն
կարոտների պես տաք:
Ընկի՛ր ճանապարհ դեպի մեր այգին…
… Աչուկները չռած ծաղկած բալենին
սպասում է ինձ ու քեզ,
ես քո՛ մեջ
դու՝ իմ…
Ս.Ումառ-Հարությունյան

Կապույտ երեկո

Այսօր երեկոն կապո՜ւյտ է հագել,
Գուցե յասամանն է լուծվել երկնքում,
Ո՜վ մարդ արարած, կարո՞ղ ես գտնել
Կապույտ երազդ
կապույտի գրկում:

Մի՞գուցե բնությունը խառնել է
Գույներն ու հույզերը իրար,
Միգուցե մանկացե՞լ է ու խաղում է
Խաղերն իր դաժա՜ն ու հիմար…

Փնտրի՛ր կապույտում քո կապույտ վարդը,
Կապույտ շուրթերին կապույտ մի ժպիտ,
Չէ՞ որ բնությունն էլ ինչպես մարդը
Հաճախ է խառնում կապույտը սևին:

Այսօր երեկոն կապո՜ւյտ է հագել,
Միգուցե վաղը լինի սպիտակով,
Միգուցե վաղը կարող ես գտնել
Կապույտ երազդ
սպիտակ թերթերով…


Ս.Ումառ-Հարությունյան

Ոտքերի ձայնը


Ամենախոսուն հատվածը
Ոտքերն են մարդու՝
Դեպի քեզ եկող ոտքերը,
Որոնք երբ լռո՛ւմ են
Ասես սի՛րտդ է պայթում,
Հոգիդ փոթորկվո՜ւմ,
Աչքերդ քո՛ւնն են կորցնում,
Լեզուդ էլ կծկվո՜ւմ,
Ատամներիդ տակ կծիկ է դառնում:

Ասո՜ւմ են,
Երբ լսում ես դեպի քեզ եկող ոտնաձայները՝
Կրկնապատկվում են սրտի զարկերը,
Ո՜չ,
Ավելանում են եռակի՛, քառակի՛ անգամ,

Լուռ ոտքը մա՛հ է կամ անտարբերությո՛ւն,
Մա՜հ-անտարբերությո՜ւն…
Ո՞վ կդիմանա:

Երբ ոտքը լռո՜ւմ է,
Սիրտը չի՛ լռում
Կանչո՜ւմ է, սպասում անդադար:
… Խոսի՛ր ինձ հետ ոտքերի լեզվով -
Ես կհասկանամ:

Չափից ավելի բաբախող սրտեր
Չե՛ն եղել, չկա՜ն,
Դա սրտի ձա՛յնն է ոտքերի ձայնին գումարվում,
Ու նմանվում  է սիրտն այդ ժամանակ
Քառատրոփ վազող անսանձ  մի ձիու,
Որ  Հեռանում է
Ու Կանգ է առնում
Հեռո՜ւ մի տեղում…

…Եվ ստացվում է,
 Որ ամենախոսուն հատվածը ոտքերն են մարդու՝
Դեպի քեզ եկող ոտքերի ձայնը,
Որը երբ չկա
Սի՛րտդ է պայթում…



Ս.Ումառ-Հարությունյան

среда, 23 сентября 2015 г.

Պատգամ որդուս



Հարուստները կտակում են, Պոետները՝ պատգամում,
Հարուստները մահանում են,
Պոետները՝ մնում:



Որդի՜ս, ոչ ոք հո՛րդ նման
Չի՛ կարող քեզ խորհուրդ տալ,
Հորդ խոսքը գի՛ր չէ, մատյա՜ն,
Ապրած կյա՛նք է,  հավատա՜:

Զույգ պատկեր է այս աշխարհը՝
Մի Հրեշտակ ու մի Աստված,
Մեկը Մայրն է, մեկը՝ Հայրը,
(Ինձ կներես) մնացածը…հավելված:

Ամեն տեղ է քեզ հսկելու
Մորդ աչքը պահապան,
Հորդ ձեռքն է քեզ ցույց տալու         
Մաքո՜ւր, կանաչ ճանապարհ:

Թե նեղ օրվա կհանդիպես
Հիշիր թե ո՞ւմ որդին ես,
Լեզվով անհույս փորձեր չանե՜ս,
Խղճով – քարե՛ր կծակես:

Խիղճդ պահիր այնպիսի տեղ,
Որ միշտ աչքիդ երևա՜,
Գրպան դրած խիղճը անհետք
Կչքանա՜, կգնա՛:

Ձայնդ երբեք չբարձրացնե՜ս,
Խի՛ղճը աղմուկ չի՛ սիրում,
Դե ի՞նչ արած, կյանքն է այդպես՝                       
Բղավողին չեն լսում:

Թույլ կրակը վառած մոմի
Մեկ անգամ է տաքացնում,                  
Նեցուկ եղիր սրտիդ խոսքին,
Որ չմրսես ողջ կյանքում:                  

Թե ունենաս ավել պատառ,
Չտա՛ս չարին ու քամուն,
Դի՛ր պատահած քարի վրա -
Ամե՛ն մի քար մի շիրիմ է երկնքում:

Բախտը կգա, ձեռնոցներով
Կբարևի կգնա՜,
Կյանքն իր դառը խոստումներով
Քեզ քո տեղը ցույց կտա:

Կյանքում երբեք մի՛ մեղադրիր
Վատ օրին  քեզ լքողին,
Բախտի առաջ մի՛ խոնարհվիր,
Ծնկիր միայն
Մայր Հողին:

Թե որ խղճով կառավարվես,
Պատգամս քեզ պետք չի՛ գա,
Որդի՜ս, լսի՛ր, որ չսխալվե՜ս,
Հորդ խոսքին հավատա:


Ս.Ումառ-Հարությունյան


Ջե՜րմ…



Դրսում ձյուն է՝
Հարսնաքո՜ղ,
Ու քամի՜ն է խաղում,
Սրտումս ցա՜վ է ու դո՜ղ,
Տեսնես ի՞նչ է կատարվում:

Բնությո՛ւնն է
Ամուսնանում,
Ո՞ւմ հետ, ի՞նչու,  չգիտե՜մ,
Հոգիս Գարուն է ուզում,
Հոխորտա՞մ թե՞ ամաչեմ:

Մարմի՛նս է
Փշո՜տ, քրտնա՜ծ,
Ջերմը մտքերս է ուտում,
Ձեռքս ի՞նչու դատարկ մնաց,
Պատիժն այսպե՞ս է լինում…

Իմ կռիվը
Աստծո հետ չէ,
Բնությո՛ւնն է թշնամիս,
Ինչո՞ւ պետք է այսքան ցավը
Արցունքներից չմաշվի…

Մեկ ինձ զգո՜ւմ եմ մեղավոր,
Մե՛կ էլ անչափ անմե՜ղ,
Սրտումս ձյո՜ւն է մաղում,
Հարսնաքո՜ղ,
Ու քամի է ահեղ…

Ս.Ումառ-Հարությունյան


понедельник, 21 сентября 2015 г.

Երբ ցուրտն է քո հոգում



Ցո՜ւրտ է,
Դատարկ սենյակիդ լռությունը
Կանգնել է ցրտի կոկորդին,
Երազներիդ երբեմնի առո՜ւյգ, աշխետ նժույգը-
Կծկվել է աչքերիդ առաջ
Ու  դարձել անշունչ փայտե ձի…

Հոգու ցրտից
Անշարժ իրերը դառնում են հուշեր,
Դաժան ժամանակն էլ կախվում է պատից,
Նման պահերին չեն լինում
Թո՜ւյլ կամ ուժե՜ղ,
… Ցանկացած շշունջ նման պահերին
Շատ է նմանվում հոգեհանգստյան
Տխո՜ւր աղոթքին…

Վարակի՛չ է դառնում մայրամուտը,
Արնաքամ գիշերը կյա՛նք է աղերսում,
Ու դատարկ աչքերով քո լուսամուտը
Անգործությունից
Արցունք է թորում…

Ուրիշին նվիրած սրտիդ զարկերակը
Դանդաղ հանգչում է շուրթերիդ նուրբ աղվամազին,
Կրկին մայրանալ ցանկացող այրու աչքերով
Նայո՜ւմ ես վեր՝
Չգիտե՜ս
Աստծո՞ւն թե՞ առաստաղին:

Հոգումդ ցո՜ւրտ է
…Ու  նզովյալ է կյանքը այդ պահին…

Ս.Ումառ-Հարությունյան



















воскресенье, 20 сентября 2015 г.

Ամենա՜, ամենա՜…


Ամենացավո՜տը -
Քո խենթ ձեռքերից հեռացած Սերն է,
Ամենացանկալին՝
Շուրթերդ ետ մղող մատները Նրա,
Ամենահեռո՜ւն քո երազներն են,
Որ մեկ բացակա են ու մեկ էլ ներկա:

Ամենակրքո՛տը՝
Մատներն են քեզ սիրող կնոջ,
Ամենաքնկո՜տը՝ շուրթերը փակված,
Ամենաբարդը՝  հոգոցն  անորոշ,
Ամենատա՛քը -
Նրա համբույրն է վերնաշապիկիդ օձիքին դաջված:                       

Ամենաերեկո՜ն -
Հուշիկ քայլերով դեպի քեզ եկող Նրա ոտնաթաթն է,
Ամենագիշե՜րը՝
Քեզնով մեկ փռված վարսե՛րը Նրա,
Ամենաառավոտը սուրճի ա՛յն բաժակն է,
Որ Նրա մատներից պատահմամբ
Ընկնում է  վրադ…

Ամենաթեթևը՝
Ձախ ուսիդ  հենված Նրա գլուխն է,
Երբ ուսդ չի զգում ծանրություն Նրա գլխի տակ,
Ամենադաժա՜նը պահարանի ճռացող դո՛ւռն է
ու զգեստակախիչը դատարկ…

Ամենալի՛քը դո՛ւ ես՝
Քո հոգի՛ն, կարոտով լեփ-լեցուն,
Ամենախաղալիքը քո մարմի՜նն է-
Նրա դողացող ձեռքերում:

Ամենակատարյա՜լը Նրա կուրծքն է՝
Մոգակա՜ն,  չքնա՜ղ տեսարան,
Ամենադատա՛րկը
Անկողնուդ ա՛յն հատվածն է,
Որտեղ անցյալում սիրել ես Նրան:


Ս.Ումառ-Հարությունյան

среда, 16 сентября 2015 г.

Քեզ


Մի պահ փորձում եմ հավատալ,
Որ իրոք կողիցս ես ծնվել,
Ու մնացած կողերս էլ որ կան
Կարող են իրար նմանվել…

Աստվա՜ծ իմ,  քեզ չե՛մ հասկանում:
Ի՞նչու հենց կողից ստեղծեցիր Նրան,
(Այսքան կող միամիտ մարմնո՞ւմ)
Հետքրքիր է, ո՞ր մեղքիս համար:

Մի կողս խանդում է մյուսին,
Մեկն առանց պատճառ արտասվում,
Մի կողս (ասենք) ինչ էլ որ հագնի,
Մյուսը քաշում է ու պատռում:

Մեկն արշալույսն է սիրում մարմնիս,
Մեկը վերջալույսս է  շրթին մրմնջում,
Մեկը խոստում է ցանում աչքերիս,
Մյուսն էլ անկապ բողոքում:

Մեկի գլո՛ւխն է անընդհատ ցավում,
Մեկը պարո՜ւմ է, մյուսը՝ բղավում,
Մեկը սրտիս ծորակն է բացում,
Մյուսը գալիս ու փակում:

Մեկը նախա՛նձ է, մեկը գե՛ր, մեկը չա՛ր,
Մեկը խանդո՜տ է, մեկն անտարբեր ամենքին,
Մեկին էլ թվում է թե ինքն է
Բոլոր կողերի տիրուհին:

… Աշխարհում այդպես էլ ապրում եմ -
Քո՛ կողմից, Քո՛ ձեռքով արարված,                         
Ու չեմ հասկանում դժոխքո՞ւմ եմ,
Թե՞ դժոխքն է իմ մեջ ամփոփված:

Հ.Գ.
Աստվա՜ծ իմ, Լավ չէր լինի որ
Սրտիս  խոռոչից ստեղծեիր Նրան,
Ես չէի լինի, չէր լինի և նա
Աշխարհն էլ չէր լինի այսքան անարդար…


Ս.Ումառ-Հարությունյան

четверг, 10 сентября 2015 г.

Գիշերվա մեջ...


Սերը թուրմ է


Ամեն ինչ էլ հեռանալիս
հետք է թողնում
կամ էլ սպի,
Սերը թուրմ է թունդ ոգելից,
որ ջնջում է ամեն ինչ:

Հեռանում է Սերը  մա՛ս-մա՛ս,
ոտաբոբի՜կ, գլխիկո՜ր,
մերկանում է ամոթխած,
տխուր ու թաց աչքերով:

Մեկ կանգնում է, մեկ՝ շրջվում,
մեկ լալի՜ս է կիսաձայն,
մեկ թաթերի վրա լուռ՝
անիծո՛ւմ է կյանքը չար:

Մեկ բառեր է հիշում դաժան,
մեկ՝ տաք համը  համբույրի,                         
մեկ հայացքով փաթաթվում է                    
հուշերի սև բաճկոնին:

Մեկ կառչում է ժամանակի
բութ ձեռքերի մատներից,
մեկ էլ անուժ ընկնում գետին
թավալվում է ցավագին:

Եվ ինչքան էլ չի ցանկանում-
հեռանում է աննկատ,
հեռանո՜ւմ է – մահանո՜ւմ՝
ետ նայելով անընդհատ…

Ս.Ումառ-Հարությունյան


вторник, 8 сентября 2015 г.

Օրերս...

* * *
Արևի թույլ վերջին ճառագայթի նեղ հետքով
օրը չհասցրեց հեռանալ
Աշունն իր սառնությունից ծանր մարմնով
ընկավ պատուհանիս տակ մոլորված օրվա վրա,
Օրը մահացավ պատուհանիս տակ…

Պատուհանիս տակ օրերի գերեզմանն է,
օրերի, որոնք չեն հասցրել հեռանալ արևի շողերով,
օրերի որոնց ես եմ պահել մի քանի րոպե ավելի ըմբոշխնելու
նրանց բույրով, որ մնում էր
Նրա հեռանալուց հետո:

Աշունը լորձոտ ձեռքերով լղոզում է պատուհանիս ապակիները,
փորձում գտնել մի ճեղք ներս սողոսկելու
ու իր դահիճ դեմքով սեղմված ապակուն կիսաժպտում է:

…- Ի՞նչ արեցիր, ո՞ւր է իմ ժպտուն աչքերով,
բաց ոտքերով, դեղնավարս տաք աղջիկը՝իմ ամառ սիրուհին,
ես դեռ նրա մեջ եմ ապրում -
ինչքան ապրում այնքան ավելի  սիրում,
առանց նրա հիմա մերկ են իմ օրերը, իմ սերը…
 ու օրերիս գերեզմանն էլ պսակ չունի:

- Այդպես է հարկավոր, հասկանո՞ւմ ես,
հավերժական չէ այս աշխարհը, ինչ էլ անես քեզ կայցելի օրվա մահը…
Իսկ ես որպես ժամանակի իմաստուն մունետիկ
պետք է հսկեմ թե ինչպես է պահպանվում, հսկվում իդեալի գերեզմանը

Թե սիրել ես ու սիրում ես,
քեզ վայել չէ պահվել տանը,
Դու սիրում ես օրը պայծառ,
ես ատում եմ այգաբացը
Դե բա՛ց արա պատուհանը
կամ ինձ ներս թող,
կամ էլ ինքդ պահակ կանգնիր քո օրերի գերեզմանին…

…Մրսում են օրերս պատուհանի տակ,
դողացող ձեռքերով չոր տերևները քաշում են,
փորձում պաշտպանվել ցրտից,
սիրո օրերը աչքերիս առաջ
դանդաղ ջնջվում են
հիշողությունից…


Ս.Ումառ-Հարությունյան

воскресенье, 6 сентября 2015 г.

Կորցնում ենք ակամա, Նեղանում ենք անիմաստ…




Փնտրե՜լ եմ, ինձ քո մեջ եմ տեսել՝                                         

Վայրի՜, մեղրահո՜տ մի տարածք,                                        

Հոգուս իրական ձայներն եմ լսել՝                                         

Մի ամբո՜ղջ այրվող գրադարան…                                      

Բորբ մարմինդ եմ տեսել կաթնահոտ,                                            

Զույգ  աստղեր- դաջված ստինքերիդ,                                            

Ինչ-որ բան ման եկող հայացքով                                                      

Ձիթավառ կանթեղը ձեռքիդ:                                                  

Փնտրելը  Ցա՜վ է,  Կսկի՜ծ է,  Մորմո՜ք,
                                                                                 
Գտնելը՝  մի ամբո՜ղջ տիեզերք,                                             

Աստվա՛ծ իմ, կգտնե՞մ քեզ արդյոք,                                      

Թե՞ նորից կմնամ առանց Քեզ:                                   

Միայնակ մնացած սիրահարը,                                             

Նման է ծերունու աչքերի,                                            

Որտեղ անկատա՛ր է աշխարհը,                               

Բայց Սպասո՜ւմը հաղթո՛ւմ է մահին:                                

Աստիճանները Կյանքի դեպի քեզ են տանում,                 

(Անհեթեթ  հիմար մի սանդղակ)                              

Չգիտեմ բարձրանո՞ւմ եմ, թե՞ իջնում -                   

Մեղավորության մաքուր մի հարթակ…                

Ես քո մեջ եմ եղել, եղե՛լ եմ այնտեղ,

Որտեղ երազում են լինել հողմերը,              

Ես կյա՛նքն եմ տեսել խելահեղ,

Քո մեջ մոխրացել իմ  հուշերը…            

Ի՞նչ է պատահել աշխարհում արար,       

Հեռացել  են երկիրն ու երկինքն իրարից,

Ընդամենը՝  Կորցրել ենք իրար,                                       

Անիմաստ  Նեղացել աշխարհից…


Ս.Ումառ-Հարությունյան



Մենակ ինչպես երբեք…



Մեջքով դեպի սենյակն էր կանգնած:
Չէր ցանկանում շրջվել,
նայել հայելուց իրեն նայող  համառ ու բութ հայացքին
Չէր ցանկանում տեսնել գլորվող արցունքներն ու
կարմրած աչքերը
Չէր ցանկանում ու վերջ,
կարծես դրանով լուծվում էր ցանկացած հարց:
Դրսում ձմեռն էր, որն իր իսկ սառնությունից
դարձել էր մանուշակագույն ու
թվացող գեղեցիկ գույնն ավելի էր սառը
սառը մանուշակագույն:
Մեջքով դեպի սենյակը…:

Մեջքով կանգնած էր դեպի հավաքված աղջիկները:
Ցանկանում էր շրջվել, նայել բոլորի աչքերին
ու կռահել թե նրանցից, որը կբռնի իր նետած ծաղկեփունջը
բայց չէր շրջվում, գիտեր,
որ հաստատ կբռնի այն աղջիկը,
որը չէր ցանկանում ամուսնանալ
Տարօրինակ հարսանիք էր՝ փեսա չկար,
հարսը չքվել էր ինչ որ տեղ,
հարսի սպիտակ գլխադիրը հայտնվել էր իր գլխին ու
ոչ մեկին չէր անհանգստացնում նման իրավիճակը,
կարևորը ծաղկեփունջն էր որ պետք է նետվեր
Իր հարսանիքը չէր, բայց հաճելի էր ու
ստիպված էր ապրել,
սիրել,
հավատալ ու զգալ պահը:
Ինչ որ մեկի աչքերի ջերմությունը տաքացնում էր
սարսափելի էր,
շուրջը ոչինչ չկար:
Ինչ որ մեկը հարբած ծիծաղում էր:
Փակեց աչքերընետեց ծաղկեփունջը:
Զգաց, որ իր իսկ նետած ծաղկեփունջը
բռնել էր հենց ինքը ու լաց եղավ
Սենյակում ձմեռ էր, ցուրտ ինչպես երբեք:
Սենյակում մենակ էր, մենակ ինչպես երբեք
Սերը մեղք էր, բայց հաճելի:
Ենթագիտակցության մեջ նկարվեց Նրա անունը:
Հասկացավ որ Նրա անունը չի ջնջվի երբեք:

Մեջքով կանգնած էր դեպի Նրա անունը:
Չէր ուզում շրջվել:
Կյանքը պատուհանի մոտ շատ արագ էր ընթանում,
այնպիսի արագությամբ
ինչպիսին մատիտն էր թղթի վրա
 քերծում չասված բառերը…
Պատուհանին թախիծն էր գոլորշու տեսքով,
որ գրվել էր նրա աչքերով:
Թղթի փոքրիկ պատառիկները,
որոնցից ամեն մեկի վրա Նրա անունն էր,
թափված էին հատակին…
Չէր ուզում շրջվել…
Չէր ցանկանում ու վերջ…


Ս.Ումառ-Հարությունյան


четверг, 3 сентября 2015 г.

Երկուսը հովանոցի տակ



Արդեն քանի՜ տարի է…
     Ամեն անգամ հանդիպելիս տեսնում էր թե ինչպիսին կարող է լինել ժպիտը, որը նույնիսկ անծանոթ մարդուն դարձնում է հարազատ ու մոտիկ: 
     Նրա աչքին անծանոթուհին վեր էր ածվում մի այլ՝ գոյություն չունեցող էակի, կարծես մի այլ մարդկային սեռի, որն ուղղակի ապրում է կողքի շքամուտքում ու բոլորին ժպտում: 
     Անունը չգիտեր, գիտեր որ ընտանիք ունի՝ ամուսին, ամուսնացած որդի ու թոռ: 
     Մի՞թե դա կարող էր խանգարել նրան սիրելու սեփական հարևանուհուն, որին սիրում էր վաղուց արդեն քանի՜ տարի…
     Սա մի այլ զգացմունք էր, մի այլ ձգտում մոտենալու, գրկելու, համբուրելու և քանի որ նման զգացմունքն անուն չունի, նա անվանում էր սեր
     
     Հաճախ էր մտածում, որ այս զգացմունքը հիմարություն է, պետք է մոտենալ, ծանոթանալ ինչպես անում են հազարավոր մարդիկ, միգուցե նա մի բան ասի, մի վատ բան ու ինքը հիասթափվի ու ազատվի այս տանջանքից: 
     Ամեն անգան նման բաներ մտածելիս հիշում էր նրա շուրթերն ու ետ կանգնում նման մտքերից: 
     Ինչպես էր երազում գնալ նրա աշխատատեղը, անձրևի ժամանակ բացել իր հովանոցը ու հրավիրել նրան իր հովանոցի տակ կանգնելու…
     Հպվել նրա կիսաբաց վերարկուին, նրա կրծքի ամրությանը…
     Զգալ նրա շունչը իր շնչի տակ…
     Ազդրերով հպվել նրա ազդրերին…
     Զգալ բարակ զուգագուլպաների մեջ իրեն ոչ հարմար զգացող ոտքերի դողալն ու թաթերի վրա բարձրանալը՝ համոբուրվելու համար
     Հովանոցի տակ կասեր նրան.
     - Մի փակիր աչքերդ համբուրվելիս, խնդրում եմ, ուզում եմ ակնոցների, աչքերի  միջով զբոսնել նրա քո  հեռուներում…
     
     … Վերջապես եկավ այդ տխուր, չարաբաստիկ պահը: 
     Դուրս եկավ շքամուտքից, բարակ անձրև էր մաղում: 
     Բացեց հովանոցը, հարևանուհին բակում էր
     Մոտեցավ, հովանոցը փակում էր նրա ամուսնու, տղայի, իր կնոջ ու դստեր ներկայությունը, կռացավ համբուրեց կնոջ շուրթերը՝ կնոջ աչքերը փակ էին: 
     Ցածր, շատ ցածր ձայնով ասաց: 
     - Ես խնդրել էի քեզ համբուրվելիս աչքերդ չփակել…
     Լսեց սգո արարողությունները կարգավորողի ձայնը. 
     - Մոտենում ենք, բարձրացնում, երեք անգամ պտտում ու…

Ս.Ումառ-Հարությունյան


среда, 2 сентября 2015 г.

Բղավելով աղոթք չեն անում,

Բղավելով աղոթք չեն անում,
Ոչ էլ քմծիծաղով վիճում տրամաբանության հետ,
Հաճախ չենք տեսնում
Մեր իսկ սխալները, երբ Բառերն են մարտնչում 
Գեղեցկության դեմ…

Բառը Գեղեցկությանը
Չի կարող հաղթել,
Գեղեցկությունն էլ անզոր է Բառի դեմ,
Բղավոցն է ծնում Անտարբերությանը,
Ու աղոթքդ դառնում է
Մի Բեռ…

Բեռը թուլացած ոտքերիդ,
Քեզ քաշում,
Քեզ ետ է տանում,
Արհավիրքն է դառնում բարեկամ,
Ժամանակը հագնում է իր չար վերարկուն
Ամբողջ ծանրությամբ ընկնում քեզ վրա:

Սատանայից խաբված քահանայի նման
Ծնկած դողում ես խորանում,
Բղավում ես.
-  Օգնի՜ր, օգնիր Տե՜ր:

… Բղավելով աղոթք չեն անում,
Քմծիծաղով չեն վիճում
Տրամաբանության հետ:


Ս.Ումառ-Հարությունյան