Նեղացած Աշուն

-1-

Թե Աշո՜ւնն այս

Տեսնես ի՞նչու

Մեզնից այսպես երե՜ս թեքեց,

… Ու ծառերին բեռնե՜ր դարձած-

Տերևներն իր գետի՜ն թափեց…

Կարծես լա՜ց է լինում, սգո՜ւմ

Ա՜յն միամիտ առվակի պես,

Որն ուզում էր ուռի՜ն ջրել,

Բայց ջրվո՜րը ճամփան փոխե՜ց՝

Իր մարգերն ու ա՜րտը ջրեց…

Թե՞ տխրել է, որ մեր սիրուց-    

Իր ծառերի բնին հենված

Համբույր չառա՜վ,

… Չգիտեի՜նք,

Թե սրտերին իրար սիրո՜ղ

Աշո՜ւնն այս ծե՜ր կհասկանա՞ …

-2-

Աշո՜ւն, մե՜նք էլ տերևի պե՜ս

Մեր ամա՜ռն ենք հիշում անցած,

Գուցե՞ վերջին ամա՜ռն էր թեժ,

Որ մեզ համար Աշո՜ւն դարձավ…

Աշո՜ւն գուցե՞  մտածում ես,

Թե սի՞րտ մնաց կատակելու,

Չէ՜,  սխալվո՜ւմ ես –

Ո՛չ սիրտ մնաց կատակելու

Ու ո՛չ էլ ո՜ւժ-

Ցավերը մեր պարտակելու…

Սերս հիմա իր աչքերով հատապտո՜ւղ-

Հեռո՜ւ-հեռվում…

Նո՜ւյն քո տխուր ա՜չքն է տեսնում,

Ու դողո՜ւմ է սիրտը նրա

Գետնին ընկած տերևի պես…

«…Թե Աշո՜ւնն այս

Տեսնես ի՞նչու

Մեզնից այսպես երե՜ս թեքեց»:

Մտքե՜ր, մտքե՜ր, մտքե՜ր…

Թե չլինեմ ես

էլ ո՞վ կգրի քո մասին այսպես,

Գիտե՞ս

թե ինչքան դանդա՜ղ է զարկում

Սի՜րտս առանց քեզ:

Գիտե՞ս,

Թե հողը ինչքա՜ն թեթև էր տանում

Իմ ներկայությունը,

Հիմա ասո՜ւմ է  թե  ծանրացե՜լ  եմ,

Ծա՜նր եմ առանց քեզ:

Գիտե՞ս, մեկն  ասաց անկեղծ.

- Ա՜յ  վա՜յ-բանաստեղծ,

Աշխարհը հո չկործանվե՞ց,

Ի՞նչ ես «վայ ու վույ»- դ  դրել,

Քանի՞ նման սե՜ր է եղել…

Մի՞թե արդեն չի՜ հեշտացել

Եվ՜ սիրելը,

Եվ՜ ատելը,

Չսիրե՜լն ու բաժանվելը…

Չէ՜,

Նմա՜նը դեռ չէ՜ր եղել,

Ապրել ահո՜վ,

Ապրել վախո՜վ,

Որ կարող է էլ չտեսնե՜ս,

Վերջին պահին ա՜չքդ փակես

Շշնջալով.

- Ես գնացի՜… առա՜նց քեզ տես:

Առանց նրա ապրել օրո՞վ,

Երբ օրե՜րդ արդեն հաշված

Ցվրվել են այսուայնտեղ,

Իսկ ժամերդ սղոցն առե՜լ

Սղոցում են նյա՜րդ ու ուղեղ.

- Չի՛ գա,

- Չի՛ գա,

- Ի՞նչու սպասել…

Չէ՜, ոչի՜նչ էլ չի՛ հեշտացել,

Ավելի՜ է դժվարացել,

Ավելի՜ է ծանրացել ու

Ու ավելի՜ ծանծաղացել ,

Ու թվո՜ւմ է թե առանց քե՜զ

Ոչի՜նչ,

Ոչի՜նչ,  չի՛ մնացել:

Իսկ ինձ ասո՜ւմ են

Միթե՞ արդեն չի՜ հեշտացել…

Չի՛ հեշտացել,

Ավելի՜ է դժվարացել…

Ինձ գի՜րկդ վերցրու…

Ինձ գի՜րկդ վերցրու,

Տա՜ր ուր պատահի…

Պատահի այնպե՜ս՝ դառնամ անտարբե՜ր-

Ծովի այն հեռո՜ւ ալիքի նման,

Որն օրորվո՜ւմ է մի թեթև քամուց,

Ոչ բորբոքվո՜ւմ է,

Ո՛չ էլ դառնանում,

Ո՛չ էլ կախվում է կողքի ալիքի

Փրփուրից անհույս,

Ոչ գիտի ի՞նչու և ո՞ւր է գնում,

Ո՛չ ինքը գիտի թե ի՞նչ է ուզում,

Ո՛չ էլ ուրի՜շը,

Որն ափին կանգնած ավազների մեջ

Մեկ հիանո՜ւմ է

Մե՜կ էլ զարմանում:

Ինձ գի՜րկդ վերցրու,

Տա՜ր ուր պատահի…

Բայց մի՛ մոռացիր-

Հով քամուց բացի կա՛  նաև քամի՜-

Ծովայի՜ն քամի,

Ցասումի դանակը խրած սրտի մեջ,

Ու Աստվա՜ծ չանի

Թե որ կատաղի՜,

Թե որ գազազի՜-

Չգիտես ո՞ւմ  կամ

Ի՞նչի վրա…

Մի վայրկյանում օ՛դ կցնդի

Անտարբեր լինելու մարմաջը հիմար:

Է՜հ, ի՞նչ լինելու է, թո՛ղ այն էլ լինի՜

Ինձ գի՜րկդ վերցրու,

Տա՜ր ուր պատահի…

Թե անձրևը նեղանա՜ր…

Ո՞ւմ հետ կխոսեր,

Ո՞ւմ կբողոքեր մարդկային  Սիրտը

Խելագա՜ր-մոլո՜ր,

… Թե անձրևը նեղանա՜ր

Ու հեռանար մի օր….

Այդ ո՞նց պետք է թեթևացներ

Մարդն իր Աչքը

Ծանրության բեռից տխրամած  ու չո՜ր,

… Թե անձրևը նեղանա՜ր

Ու հեռանար մի օր….

… Մարդու հոգին Կհամրանա՜ր.

Կմոխրանար անդարձ

Բուռն կարոտից տոչո՜ր,

… Թե անձրևը նեղանա՜ր

Ու հեռանար մի օր….

Ո՛չ ծիածան  կլիներ-

Ո’չ հույզերի լավաներ,

Ո՛չ  Հմայքի քող…

… Թե անձրևը նեղանա՜ր

Ու հեռանար մի օր….

Կլիներ մութ մի մոլորակ,

Կամ էլ միայն Արեգակ-

Արհավիրքի սովոր,

… Թե անձրևը նեղանա՜ր

Ու հեռանար մի օր….

Ի պահ չէ՛ր տա երկինքը

Հո՜ւյսն իր, հո՜ւյզն իր

Երկրագնդին՝

Եվ անմեղ և մեղավոր…

… Թե անձրևը նեղանա՜ր

Ու հեռանար մի օր….

Մարդը արձան կդառնար՝

կանգնած

Հողին դարավոր,

… Թե անձրևը նեղանա՜ր

Ու հեռանար մի օր….

Աչքերն անվի՜շտ, Աչքե՜րն անցավ…

Ոչ մի բան չարժե՜ կյանքն ինձ նվիրած,

Ինձ նվաճվա՜ծն է ձգել միշտ կյանքում,

Սո՜ւտ անուրջներ են - երկնքից կախված,

Իսկ Տե՜րն իմ առջև

դեռ դո՜ւռ է փակում:

Այս կյանքն ամե՜ն պահ փոխո՜ւմ է գույնը՝

Մեկ ծիծաղո՜ւմ է, մե՜կ էլ մռնչում,

Մեկ բարձրացնո՜ւմ է դեպի կապույտը,

Մեկ էլ իր մթի՜ն

խորքը շպրտում:

Վաղո՜ւց է կյանքը դարձել խեղկատակ,

Արդեն շա՜տ վաղուց  ինձ դուր չի՛ գալիս,

Ես հասկացե՜լ եմ, որ ո՛չ թե հաճախ՝

Այլ հազվադե՜պ է,

Որ վիշտ չի՛ տալիս:

Թե տիեզերքում ինչ-որ տեղ պահված

Ինչ-որ մի կյա՜նք կա՝  առանց վիշտ ու ցավ,

… Կուզեի՜ տեսնել այնտեղ բնակվող

Աչքե՜րը մարդկանց…