пятница, 28 апреля 2017 г.

Ա՜խ, այս Կյա՜նք կոչված

Ա՜խ, այս Կյա՜նք կոչված
Դաժան սրիկան,

Որ և Հո՜ւյս ունի, թե լե՛ռ կշարժի,

Եվ Հավա՜տ ունի, որ հարություն կտա,

Եվ միաժամանա՜կ նաև Սե՜ր ունի,

Որ  Ոչի՜նչ  չի տա….

Հո՜ւյսը՝ կարճատես,
Հավա՜տը՝ դիմակ,
Սե՜րը՝ կարճափեշ -
Այդ սրիկային անվանելով Կյանք

Փարված ենք մնում տառապանքներին…
Ապրո՜ւմ ենք այսպե՜ս…


Երանի՜ տալով գնացածներին…

Անհանգիստ Լուսաբաց



- Հետո ի՞նչ,-
Կասի անսիրտ ինչ-որ Մե՜կը,
Թե արցունք տեսնի աչքերիս խորքում,-
- Հետո ի՞նչ, չէ՞ որ արցունքոտ աչքեր
Շա՜տ կան աշխարհում:

- Հետո ի՞նչ,-
Կասի անհոգի Մեկը,
Թե տեսնի առանց հոգու եմ ապրում, -
- Անհոգի մա՜րդը դեռ անխի՜ղճը չէ,
Անհոգի մարդիկ շա՜տ կան աշխարհում:

- Հետո ի՞նչ,-
Կասի այն ինչ-որ Մեկը,-
- Որ շուրթերիդ հպվող այլ շուրթեր չկան,
Աշխարհում շա՜տ են նման շուրթերը,
Որոնք քարացել են աղոթքի նման…

- Հետո ի՞նչ,-
Կասի այն ինչ-որ Մե՜կը,-
- Ծառդ չի՞ ծաղկում է, արև չե՞ս տեսնում,
Քամին չի՞ փչում, անձրև չե՞ս ըմպում,
Ձմեռից հետո չի՞  գալիս  գարո՜ւն…
Էլ ի՞նչ ես ուզում…..

Կասե՜մ.
- Հետո ի՞նչ, թե ի՞նչ կա աշխարհում,
Ի՞նչ չկա,
(Ասե՜նք  Սինգապուրո՜ւմ,
Վիետնամո՜ւմ
Կա՛մ Արգենտինայում…)

Կասե՜մ.
- Չգիտեմ ո՞վ է բախտավոր՝
Խելացի՞ն, թե՞ անխելքը,
Գիտո՞ւնը, թե՞ տգետը…

Կասեմ.
- Ինձ անհանգստացնում է
Հո՜գս, կնճիռ հարթող ձե՜ռքը…
Ու մե՜կ էլ
Ինձ հետ զրուցող այն ինչ-որ Մե՜կը…


26.04. 17

ՍՊԱՍՈՒՄ



Քո «Բարի լո՜ւյսը»
Միայն ի՛նձ ասա,
Ուրիշին պե՛տք չէ լո՜ւյսը քո բարի,
Հարցրո՜ւ.
«Առանց քեզ, օրս ո՞նց անցավ»
Կպատասխանեմ.
- Ծա՜նր էր, ցավալի՜:

«Բարի գիշերդ»
Թո՛ղ ուրիշի մոտ ու ասա՜ հեռվից,
Բառերն այդ հոգնա՜ծ են
Ու լա՜վ չարչարված,
Բարի գիշերդ ասա ականջիս՝
Կո՜ղքս, գրկո՜ւմս քնելուց առաջ:

Երազներումդ անուններ մի՛ տուր,
Թող որ շուրթերիդ
Միայն ու միայն անո՜ւնս խաղա,
Թե չէ մինչև  լույս ցավի՜ց ու խանդից
Քեզ սիրող սիրտս
Պիտի դողդողա…

Միգուցե զո՜ւր է համբերելն այսքան,
Ոչ գիշե՛րն է գիշեր,
Ոչ էլ լո՜ւյսն է լույս,
Հուսալն էլ դարձել է ծերացած տանջա՜նք
Ու մնում է լոկ

Ցնդել սպասելուց…

суббота, 22 апреля 2017 г.

ՆԱՅԵԼՈՎ ՁԵՐ ԴԻՄԱՆԿԱՐԻՆ


Չհասկացա – ի՞նչպես ստացվեց,
Որ իմ խենթ լեզուն այսպես սսկվեց…

Որ աչքերիս մեջ էլ չե՜ք երևում,
Որ տողերիս մեջ Ձեզ չե՜մ որոնում,
Ձեռքիս ինքնաբո՜ւխ, մի  անկախ շարժո՜ւմ
«Քեզ»-ի փոխարեն միշտ «Ձեզ»  է գրվում…

Դուք  Տիկին, ստիպեցիք ինձ սիրել կյանքը,
Համոզեցի՛ք, որ Ձեզնից բացի այլ կանայք չկան,
Իսկ Ճակատագիր կոչված տականքը
Ամեն ինչ վերցրեց ու խառնեց իրար:

Դուք  Տիկին, հոգիս դարձրեցիք ծո՜վ
(Կտցահարում են ճայերն անաստված)
Իսկ ես իմ մաքո՜ւր ու ազնիվ սիրով
Բռնեցի դեպի «Ցա՛վ» տանող ճամփան:

Ձեր սրտում Տիկին, հիմա ամա՜ռ է,
(Որտեղ որ ապրո՜ւմ եք, ձմեռ չի՛ լինում)
Իմ սրտում ձմե՜ռ է և այնքա՜ն համառն է,
Որ Ձեր նկարից աչքը չի կտրում:

Հիմա կծկվում եմ ինչ-որ ցավերից,
Փնտրո՜ւմ, չե՛մ գտնում թե ի՞նչից է դա,
Սիրտս էլ փորձեր է անում իր տեղից
Ձեզ նման  փախչե՜լ,  հեռանալ…

Կգա ժամանակ,  որ չե՛նք լինի էլ,
Տիկի՜ն, զարմացա՞ք, այո՜, նաև Դո՜ւք,
Քանզի, եթե ես որոշեմ մեռնե՜լ -
Դո՛ւք լինելու եք  իմ պոետ սրտում:

Ս.Ումառ-Հարությունյան

20.04.17  Երևան

четверг, 20 апреля 2017 г.

ԱՍՏՎԱ՜Ծ ՍԻՐԵՍ, ՉՀԱՐՑՆԵ՛Ս…


Աստվա՜ծ սիրես -
Չհարցնե՛ս
Թե ի՞նչեր եմ մտածում…
Գորշ մտքեր են սիրտս մտե՜լ, կրծոտո՜ւմ:

*
Թե  չլիներ
Օրն այս մառախլապա՜տ, անձրևո՜տ
Տխո՜ւր -
Արևոտ օրերն ո՞վ էր հիշելու:

Գիշե՜ր չլիներ,
Ո՞վ կկարոտեր առավոտ-լույսին,
Սպիտա՜կ չլիներ,
Սև՛ն էր առագաստ դառնալու կույսին…

Արյո՜ւն չլիներ -

Արյունը մեր գինի լինե՜ր,
Օտար լիներ ցա՜վը մեզ,
Կորուստներից վախ չզգայինք՝
Չունենայինք
Վերջին համբո՜ւյր
Վերջին ծե՜ս…

Սե՜ր չլիներ -
Հո՜ղն առանց սեր
Մեզ ի՞նչպես էր կուլ տալու,

Սի՜րտ չլիներ -
Տեսնես ի՞նչ էր ոտքերի տակ ընկնելու:

Մա՜հ չլիներ-
Կյանքի  մասին տեսնես  ո՞վ էր հոգալու …

… Եվ դուրս եկավ, որ առանց մահ

Տխո՜ւր կյանք է  լինելու…

*
Գորշ մտքեր են սիրտս մտե՜լ, կրծոտո՜ւմ
Աստվա՜ծ սիրես -
Չհարցնե՛ս
Էլ ի՞նչեր եմ մտածում…

Ս.Ումառ-Հարությունյան