Լքված ծնո՜ղը՝ լինի հա՜յր թե մա՜յր
Ի՜նչ էլ որ լինի՛, ներո՜ւմ է որդուն,
Հո՜ղը, չի՛ ներում որդուն դավաճան՝
Անե՛ծք է դառնում նրա ողջ կյանքում:
Մեր Հողը այնքան արյո՜ւն է խմել,
Այնքա՜ն է հագեցել արյամբ,
Որ ծաղկի սերմի պես նրա սերմե՜րը
Չե՛ս կարող ցանել որտեղ կամենաս:
Հիմա Հո՜ղը մեր կարմի՛ր է հագել,
Վշտից դաղվո՜ւմ է, դաղո՜ւմ ինքն իրեն,
Խմած արյունից
չէ այդպես կարմրել
Այլ ամոթի՜ց, որ լքո՜ւմ են իրեն:
Ասա՛, ի՞նչով
ես տարբերվում
Ներքին ոսոխից սրիկա,
Որ հայոց կաթին թո՜ւյնդ ես խառնում՝
Թողնո՜ւմ, լքո՜ւմ ես Հողդ պապական:
Այսօ՛ր հեռանա՜լդ - մի կոտրած թև է,
Կամ էլ ոլորված ո՛տք է պատահմամբ,
Վաղն օտար հողում քո՛ որդիները
Մե՜ջքդ կկոտրեն, հավատա՜…
Կներե՞ն արդյոք քո պապերը քեզ,
Որ արծիվնե՛ր են եղել դարեդար,
Հո՜ղն ամոթ ունի, դու ամոթ չունե՞ս,
Որ ընկրկում ես որդերի առաջ:
Նման բան եղե՞լ է՝ արծիվը հանկա՜րծ
Դիրքերն իր զիջեր՜, վհատվե՜ր,
Նման բան չի՛ եղել, նման բան չկա՜ր-
Որ հո՜ղն ամոթից գետինը մտներ:
Հո՜ղը,
չի՛ ներում դավաճան որդուն ՝
Նրա ողջ կյանքում դառնում է անե՛ծք:
…Մա՜հդ
կգտնես օտար հողերում,
… Հողն ամո՜թ ունի, դու ամոթ չունես:
